- Dwie fazy urbanizacji: Autor analizuje przejście od wczesnośredniowiecznych, rozproszonych struktur protomiejskich (przedlokacyjnych) do regularnych, zorganizowanych miast lokacyjnych (komunalnych) opartych na prawie niemieckim.
- Perspektywa porównawcza: Tytułowa oś Kolonia–Kraków to umowna linia transmisji wzorców urbanistycznych i kulturowych z Europy Zachodniej na Wschód. Piekalski śledzi, jak modele wypracowane w dojrzałych miastach nadreńskich adaptowały się w miastach Europy Środkowo-Wschodniej (jak Wrocław, Praga czy Kraków).
- Metodologia archeologiczno-topograficzna. Autor opiera się na analizie nawarstwień kulturowych, reliktów architektury drewnianej i murowanej oraz przebiegu dawnych linii komunikacyjnych i granic działek. Łączy źródła pisane z materialnymi, by odtworzyć dynamikę zmian przestrzeni publicznej i prywatnej.
- Przejście od policentryzmu do monocentryzmu. Wczesne ośrodki (np. przedlokacyjny Kraków czy Wrocław) składały się z kilku odrębnych elementów. Między innymi grodu książęcego, podgrodzi, osad targowych i immunitetów kościelnych. Proces lokacji scalił te elementy w jeden organizm miejski z centralnym rynkiem.
- Ewolucja działki miejskiej. Książka szczegółowo analizuje proces wydzielania regularnych parceli budowlanych (tzw. kurii i działek siedliskowych). Dało to początek stabilnej strukturze własnościowej wewnątrz murów obronnych.
- Rola klasztorów i kościołów. Autor wskazuje, jak fundacje sakralne wpływały na kierunki rozwoju przestrzennego miast. Pełniły często funkcję „kotwic” topograficznych, wokół których krystalizowały się nowe dzielnice.
Wymiary: 29,7 cm x 20,9 cm. Oprawa miękka, stan bdb-. Lekkie przygięcia okładki i niektórych stron. Wyd. Sudety, 1999. 321 stron.




