Dzieje Tristana i Izoldy

Dzieje Tristana i Izoldy – Joseph Bedier – Wydawnictwo Dolnośląskie

Legenda Tristana i Izoldy jest najpiękniejszym, najgłębszym poematem miłości, jaki ludzkość kiedykolwiek stworzyła. Zawiera w najpełniejszym, najszlachetniejszym wyrazie to, co stanowi dominującą linię późniejszej literatury francuskiej, co odróżnia ją od wszystkich innych i stanowi tajemnicę jej uroczego na wszystkie inne oddziaływania.

• Tristan, siostrzeniec króla Marka z Kornwalii, zostaje rycerzem. Zabija irlandzkiego olbrzyma Morhołta, lecz sam zostaje zatruty. Uzdrowić go może tylko siostrzenica zmarłego – Izolda Złotowłosa.
• Tristan wraca do Irlandii i zyskuje uznanie Izoldy. Król Marek wysyła go, by przywiózł mu Izoldę za żonę. W trakcie podróży morskiej oboje omyłkowo piją napój miłosny przygotowany przez matkę Izoldy dla niej i króla Marka. Napój wywołuje wieczną, nieposkromioną namiętność.
•  Mimo ślubu Izoldy z Markiem, kochankowie potajemnie się spotykają. Przeciwnicy Tristana donoszą królowi o zdradzie. Król Marek skazuje ich na stos, jednak kochankom udaje się uciec do lasu Morois, gdzie żyją w ubóstwie, lecz razem.
•  Po powrocie do łask króla, Tristan ostatecznie opuszcza Kornwalię i wyjeżdża do Bretanii. Żeni się z Izoldą o Białych Dłoniach, lecz nie konsumuje małżeństwa, wciąż kochając Izoldę Złotowłosą.
•  Ranny zatrutą lancą Tristan prosi o przybycie Izoldy Złotowłosej. Umówiony znak (biała żagiel) zostaje zakłamany przez zazdrosną żonę (czarny żagiel). Tristan umiera z rozpaczy, a Izolda Złotowłosa, przybywszy na miejsce, umiera z bólu przy jego boku.
• Król Marek chowa ich w osobnych grobach, lecz z grobu Tristana wyrasta głóg, który wrasta w grób Izoldy, co dowodzi, że ich miłość była silniejsza niż śmierć i wszelkie konwenans