Sto lat samotności

„Sto lat samotności” – Gabriel Garcia Marquez.

Powieść jest fundamentem nurtu realizmu magicznego, w którym elementy fantastyczne i nadprzyrodzone są naturalną częścią codzienności bohaterów.

To wielopokoleniowa saga rodu Buendía. Obejmuje siedem pokoleń. Historia zaczyna się od José Arcadia Buendíi, który zakłada w dżungli fikcyjną osadę Macondo.

Opowieść o samotności, nieuniknionym przeznaczeniu. Oprócz tego o czasie zapętlonym w cykle oraz o historii Kolumbii i całej Ameryki Łacińskiej ujętej w formie mitu.

Książka zaczyna się od jednego z najbardziej znanych zdań w literaturze: „Wiele lat później, stojąc przed plutonem egzekucyjnym, pułkownik Aureliano Buendía miał przypomnieć sobie to odległe popołudnie, kiedy ojciec zabrał go ze sobą, by mu pokazać lód”.

Warto przygotować sobie drzewo genealogiczne podczas lektury, ponieważ wielu bohaterów nosi te same imiona (Aureliano, José Arcadio), co jest zamierzonym zabiegiem autora podkreślającym cykliczność czasu.