Opowieści niepokojące

Powstałe u schyłku dziewiętnastego wieku „Opowieści niepokojące” Josepha Conrada zapowiadają największe osiągnięcia pisarza. Utrzymane w klimacie psychologicznych „dreszczowców” utwory opisują zagrożenia czyhające na jednostkę ze strony sił, których nie jest ona w stanie zrozumieć, zanim jest już za późno. Ich akcja rozgrywa się w różnym miejscu i czasie. Od XVIII-wiecznej Francji, przez kolonialną Afrykę i Archipelag Malajski, po londyńskie salony.

To wnikliwe studium ludzkiej natury i uniwersalna przypowieść o nieuchronności ludzkiego losu. Tytułowy niepokój bierze się ze świadomości skutków zderzenia z nowoczesnością, rozumianą jako zerwanie tradycyjnych więzów człowieka z otaczająca go kulturą, ludźmi i wynikającego z tego zagubienia tożsamości. Conrad jawi się nam  jako wnikliwy obserwator i analityk. Przekazuje swoje refleksje w atrakcyjnej formie popularnych wówczas gatunków literackich.