Nadzieja umiera ostatnia

„Nadzieja umiera ostatnia” – Halina Birenbaum.

„Nadzieja umiera ostatnia” to autobiograficzna książka Haliny Birenbaum, stanowiąca jedno z najważniejszych świadectw literatury Holokaustu na świecie. Opublikowane po raz pierwszy w 1967 roku dzieło opisuje piekło II wojny światowej z perspektywy młodej dziewczyny, która dzięki ogromnej woli przetrwania zdołała przeżyć koszmar getta i niemieckich obozów koncentracyjnych.

W momencie wybuchu wojny w 1939 roku Halina Birenbaum miała zaledwie 10 lat.

Autorka wraz z rodziną przez kilka lat ukrywała się w bunkrach na terenie getta.

Po likwidacji getta przeszła przez obozy na Majdanku, Auschwitz-Birkenau, Ravensbrück oraz Neustadt-Glewe.

Tytułowa nadzieja odnosi się do wewnętrznej siły, która pozwalała zachować ludzką godność i chęć życia w nieludzkich warunkach.