Miłość w czasach zarazy

„Miłość w czasach zarazy” – Gabriel Garcia Marquez.

Powieść „Miłość w czasach zarazy” (hiszp. El amor en los tiempos del cólera), opublikowana w 1985 roku, to jedno z najważniejszych dzieł kolumbijskiego noblisty Gabriela Garcíi Márqueza. Jest to monumentalna historia uczucia, które trwa ponad pół wieku, osadzona w realiach karaibskiego miasta portowego na przełomie XIX i XX wieku.

Oś fabuły stanowi relacja między Florentino Arizą, Ferminą Dazą i doktorem Juvenalem Urbino.

Florentino Ariza. Romantyk i poeta, który przez 51 lat, 9 miesięcy i 4 dni czeka na swoją młodzieńczą miłość, Ferminę. Choć w tym czasie nawiązuje ponad 600 romansów, jego serce pozostaje wierne tylko jednej kobiecie.

Femina Daza. Kobieta rozsądna i dumna. Po młodzieńczym zauroczeniu Florentino wybiera stabilizację i wychodzi za mąż za szanowanego lekarza, doktora Urbino.

Juvenal Urbino. Symbol postępu i statusu społecznego. Jego małżeństwo z Ferminą, choć zaczęło się jako „związku z rozsądku”, z czasem przeradza się w głęboką więź.