Eseje – Albert Camus

Eseje – Albert Camus

• Mit Syzyfa (Le Mythe de Sisyphe, 1942) – kluczowy tekst określający koncepcję absurdu. Camus stawia w nim słynne pytanie o sens samobójstwa w obliczu obojętnego wszechświata. Postać Syzyfa staje się tu bohaterem absurdalnym, który odnajduje szczęście w samym podejmowaniu wysiłku.
• Człowiek zbuntowany (L’Homme révolté, 1951) – rozwinięcie filozofii buntu metafizycznego i historycznego. Autor ostro krytykuje totalitaryzmy (w tym stalinizm) oraz ideologie usprawiedliwiające przemoc w imię wyższych celów.
• Dwie strony tego samego (L’Envers et l’Endroit, 1937) – debiutancki, silnie liryczny tom esejów autobiograficznych. Opisuje dzieciństwo w Algierii, ubóstwo oraz pierwsze zachwyty nad zmysłowością świata.
• Gody (Noces, 1939) i Lato (L’Été, 1954) – poetyckie szkice, w których dominuje motyw śródziemnomorskiego słońca, miłości do życia i cielesnej harmonii z naturą.
• Listy do przyjaciela Niemca (Lettres à un ami allemand, 1945) – cztery listy napisane w czasie wojny, stanowiące głęboki traktat etyczny o walce ze złem bez uciekania się do nienawiści.