Człowiek jednowymiarowy – Herbert Marcuse

Niepojęte z punktu widzenia współczesnego człowieka i doświadczeń kultury Zachodu i Europy z końca XX wieku jest zatarcie przez Autora zasadniczych różnic między demokracją, a dyktaturą. Marcuse już wówczas negował podstawowe pryncpia konsumpcyjnego, nastawionego tylko na zysk i hedonizm, społeczeństwa. Jego zdaniem sprzężeniem demokracji z owym konsumeryzmem powoduje zawężenie człowieka do jednej, materialnej i doczesnej, tylko sfery. Ponadto Jego zdaniem manipulacje i wyrafinowane techniki współczesnego marketingu są porównywalne (i w efekcie niewiele różniącymi się między sobą „produtami” – i tu i tam owocem tych zabiegów jest bezwolny, „plastyczny”, właśnie jednowymiarowy, człowiek) z ideologicznymi bądź religijnymi naciskami na osobę ludzką w znanych dyktaturach. Różnica tkwi tylko w metodach i sposobie prowadzenia propagandy.