Książka interpretuje to pojęcie dwutorowo. Z jednej strony są to biesy historyczne i geopolityczne (szowinizm, nazizm, komunizm), przed którymi Kępiński musiał uciekać i z którymi mierzył się podczas wojennej tułaczki po Europie. Z drugiej strony to „demony” ludzkiego umysłu – iluzje, uwarunkowania, lęki i halucynacje, które Profesor starał się zrozumieć i leczyć u swoich pacjentów.
W powieści pojawia się plejada wybitnych postaci, z którymi Kępiński dzielił krakowskie i ogólnopolskie życie intelektualne. Byli to m.in. Karol Wojtyła, Józef Tischner, Halina Poświatowska, Wanda Półtawska czy Roman Ingarden.



