Paleografia łacińska

Paleografia łacińska – Władysław Semkowicz

• Szeroki kontekst kulturowy: Książka nie ogranicza się do technicznej analizy kształtu liter. Stanowi syntezę historii kultury piśmienniczej, produkcji książki rękopiśmiennej, ewolucji materiałów pisarskich. Stanowi  syntezę  dziejów dawnych bibliotek na przestrzeni dwóch tysięcy lat. 
• Wartość źródłowa: Autor opisuje liczne zabytki pisma z autopsji. Wiele z tych unikalnych dokumentów i kodeksów zaginęło lub uległo zniszczeniu w czasie II wojny światowej, co podnosi rangę naukową zachowanych w książce opisów. 
• Trudna historia wydania: Śmierć prof. Semkowicza w 1949 roku przerwała prace drukarskie. Maszynopis i korektę przygotowała do ostatecznego wydania wybitna badaczka Zofia Budkowa.   Uzupełniła brakujące fragmenty (m.in. o skrótach w rękopisach prawniczych i piśmie humanistycznym w Polsce).

1. Ewolucję pisma: Od pradziejów, przez pismo naskalne, rozwój alfabetu fenickiego i greckiego, aż po narodziny i modyfikacje alfabetu łacińskiego. 
2. Okresy historyczne pisma: Szczegółowe omówienie pisma rzymskiego (kapituła, kursywa), pism narodowych (merowińskie, wizygockie), przełomowej minuskuły karolińskiej, aż po różnorodne odmiany pisma gotyckiego i renesansowego (humanistycznego). 
3. Nauki pokrewne: Elementy epigrafiki (pismo kute w kamieniu) oraz paleografii muzycznej (dawne zapisy nutowe). 
4. Aparat dydaktyczny: Tekst jest bogato ilustrowany historycznymi rycinami, faksymile oraz zawiera szczegółowe wskazówki bibliograficzne.
5. Zawiera   przypisy ułatwiające samodzielną naukę czytania dawnych tekstów.