O pięciu porządkach w architekturze

O pięciu porządkach w architekturze – Vignola

Vignola ujął zagadnienie pięciu porządków w architekturze niezwykle zwięźle i przejrzyście.  Zobrazował  zasadnicze elementy architektury na trzydziestu kilku tablicach opatrzonych krótkimi objaśnieniami i wskazówkami.

Trudno o wykład jaśniejszy i bardziej lapidarny. Dzięki tym zaletom traktat służył przez kilka stuleci jako podręcznik architektury. Przyczynił  się do rozpowszechniania zasad klasycyzmu w architekturze europejskiej, zwłaszcza w okresie od XVII do połowy XIX wieku.

       Porządek toskański – najprostszy, o masywnych proporcjach, pozbawiony ozdób, kojarzony z siłą i surowością.

•         dorycki – tradycyjny porządek grecki w rzymskim wydaniu; Vignola zdefiniował m.in. charakterystyczne tryglify i metopy we fryzie.
•        joński – bardziej smukły, rozpoznawalny dzięki wolutom (ślimacznicom) w głowicy kolumny.
•        koryncki – bogato zdobiony, z głowicą uformowaną z liści akantu.
•       kompozytowy – najbardziej dekoracyjny, łączący cechy porządku jońskiego (woluty) i korynckiego (liście akantu).