W traktacie tym Boecjusz stawia odważną tezę: najwyższym szczęściem człowieka jest poznawanie prawdy i czynienie dobra. Według niego to nie asceza czy same obrzędy religijne, ale praca intelektualna (filozofowanie) jest szczytem ludzkich możliwości.
- Filozof jako ideał: Tylko filozof, który używa rozumu do zrozumienia świata, żyje w pełni zgodnie z ludzką naturą.
- Autonomia rozumu: Boecjusz oddzielał sferę wiary od sfery rozumu, co w jego czasach budziło kontrowersje i doprowadziło do potępienia części jego nauk przez Kościół (1277 r.).
- Moralność intelektualna: Dobro najwyższe nie jest dla niego czymś zewnętrznym, lecz stanem umysłu, który osiąga się poprzez naukę i kontemplację.
Wymiary: 19,2 cm x 12,8 cm. Oprawa twarda, stan bdb/bdb-. Śladowe przygięcia, lekkie przybrudzenie i przytarcia obwoluty. Wyd. PWN, 1990. 158 stron.




