W okres ponapoleońskiej stabilizacji (1815) Świdnica wkraczała silnie nadszarpnięta wojenną zawieruchą i zbrojnym oblężeniem twierdzy z 1807 r., których skutki będzie odczuwać przez najbliższe dziesięciolecia. Nadany jej status miasta twierdzy hamował wszelki rozwój budowlany, a ciasny gorset zmodernizowanych i rozbudowanych pod rządami Fryderyka II umocnień stał się dla mieszkańców dotkliwym jarzmem, gdyż ograniczał terytorialną ekspansję przeludnionego miasta. Znacznie korzystniej przedstawiała się sytuacja Świdnicy w przededniu zjednoczenia państwa niemieckiego pod pruskim berłem (1871). Zniesiona w 1866 r. ranga twierdzy i postępująca od następnego roku niwelacja umocnień przekładały się na gospodarczy i demograficzny rozwój gminy, sytuując miasto wśród atrakcyjnych dla lokalizacji przemysłu ośrodków rejencji wrocławskiej. Od pozycji miasta o cechach protoindustrialnych do przemysłowego centrum dla najbliższej okolicy ewoluowała Świdnica w latach 1815-1870, które jednocześnie wytyczają cezury czasowe niniejszej publikacji.
